Kâle bel sevvelet lekum enfusukum emrâans fesabrun cemîluns ‘asaAllâhu en ye/tiyenî bihim cemî’âanc innehu huve-l’alîmu-lhakîmu
Meal
Yâkub: “Hayır! Belli ki, nefisleriniz sizi aldatıp, böyle kötü bir işe sürüklemiş. Artık bana düşen, en güzel şekilde sabretmektir. Öyle umuyorum ki Allah, onların hepsini bana geri getirecektir. Çünkü O, her şeyi hakkiyle bilen, her işi ve hükmü hikmetli ve sağlam olandır” dedi.
Kur'an Tefsiri
Yâkub (a.s.)’ın oğulları, daha önce Yûsuf’la ilgili kurdukları tuzak sebebiyle babalarının kendilerine olan güvenini iyiden iyiye sarsmışlardı. Bünyamin’i yanlarında götürmek için izin vermesini istediklerinde Hz. Yâkub’un onlara söylediği sözler ve onlardan ısrarla kesin söz alma teşebbüsleri, bunun açık bir ifadesiydi. Sa‘di’nin dediği gibi: “Yalan söylemek kalıcı darbeye benzer. Yarası iyileşse de izi kalır. Baksana, Yûsuf’un kardeşleri yalanla meşhur olduklarından, doğru söylediklerinde bile onlara itimat kalmamıştır.” Bu sebeple, onlar, bu kez gerçekten doğru söylemelerine rağmen, yine de babaları onlara inanmamış, daha önce dediği gibi “Hayır! Belli ki, nefisleriniz sizi aldatıp, böyle kötü bir işe sürüklemiş” (Yûsuf 12/83) serzenişinde bulunmuştu. Fakat gönlünde, bir gün Allah Teâlâ’nın hepsini; Yûsuf’u, Bünyamin’i ve babasından utancından Mısır’da kalan büyük ağabeylerini kendisine geri ulaştıracağına olan ümidi kaybolmamıştı. O günü hasretle bekliyordu. Fakat içindeki yangın tüm haşmetiyle gönlünü yakıp kavurarak derinlere doğru ilerliyordu:
Muhtasar Tefsir
Babaları onlara dedi ki: Onun hırsızlık yapması ile ilgili anlattığınız iş öyle değil, bilakis nefisleriniz sizi aldatıp daha önceden kardeşi Yusuf`a yaptığınızın aynısını ona yapmaya sürüklemiş. Artık bana düşen güzel bir sabırdır. Ben şikayetimi ancak Allah`a arz ediyorum. Umulur ki Allah onların hepsini; Yusufu, öz kardeşini (Bünyamin`i) ve en büyük kardeşlerini bana döndürecektir. Şüphesiz ki O Allah -Subhanehu ve Teâlâ- içinde bulunduğum hali hakkıyla bilen ve işlerimi yönetmede hikmet sahibidir.